Καταληψίες από την ΑΣΟΕΕ και τη Γενική Συνέλευση Εξεγερμένων Εργατών εισέβαλλαν την Παρασκευή 19/12 στην εταιρεία δημοσκοπήσεων MRB και στο τηλεφωνικό κέντρο του ΟΤΕ 11888, διακόπτωντας για λίγο την παραγωγική διαδικασία και μοιράζοντας το παρακάτω κείμενο στους τηλεφωνητές/τριες που εργαζονται σε αυτές τις εταιρείες υπό καθεστώς προσωρινότητας και ελαστικότητας:

ΜΗΝΥΜΑ ΧΩΡΙΣ ΧΡΕΩΣΗ

Είσαι τηλεφωνήτρια-της. Δουλειά σου είναι να απαντάς σε χιλιάδες τηλέφωνα για να δίνεις τις απαραίτητες πληροφορίες για την κίνηση των εμπορευμάτων στην μητρόπολη (π.χ. 11888). Ή να παίρνεις εσύ συνεχώς τηλέφωνα για να κάνεις έρευνες αγοράς/δημοσκοπήσεις για να ξέρουν τα αφεντικά το προφίλ του καταναλωτή/πολίτη στον οποίον απευθύνονται. Ή στην χειρότερη να παίρνεις τηλέφωνα για να πείσεις ανθρώπους να αποτελέσουν τους επίδοξους καταναλωτές των άχρηστων εμπορευμάτων που αναγκάζεσαι να προωθείς. Κοινή συνθήκη σε όλες αυτές τις δουλειές ο έλεγχος της παραγωγής από την μηχανή, το κεφάλι που κουδουνίζει, ο νεκρός χρόνος και τα μάτια που τσούζουν μπροστά από μια οθόνη. Κοινή συνθήκη επίσης το ωρομίσθιο των 3,5 ευρώ την ώρα ή η δουλειά με το κομμάτι κι ο συνεπακόλουθος εκβιασμός για κάλυψη των ξέφρενων στανταρντς παραγωγής της εταιρείας, όπως και τα συνεπαγόμενα «κουτσά» ένσημα. Κοινώς, μια μίζερη και άχαρη (σκατο)δουλειά που γίνεται είτε για να βγει το χαρτζιλίκι (για φοιτητές), είτε λόγω ανεργίας ή για δεύτερη δουλειά για τους «επαγγελματίες» επισφαλείς εργαζόμενους…

Πρόκειται για δουλειές στις οποίες απασχολούνται όλο και περισσότεροι/ες, από την στιγμή που οι θέσεις εργασίας που προσφέρουν τα αφεντικά είναι περιορισμένου βεληνεκούς. Μάλιστα αρχίζουμε να υποψιαζόμαστε ότι οι προτάσεις των «από πάνω» για 3 μέρες εργασίας την εβδομάδα έχουν ως σκοπό να στρέψουν τους/τις εργαζόμενους/ες σε τέτοιες ελαστικές σχέσεις εργασίας. Προφανώς όχι για να δουλεύουμε λιγότερο, αλλά για να δουλεύουμε σε παραπάνω από μια δουλειά και να επιβιώνουμε προσθέτοντας επιμέρους χαρτζιλίκια. Πέρα από αυτό, είναι αρκετά βολικό για τα αφεντικά το να δημιουργούν «εργαζόμενους χαμαιλέοντες», που ως προσωρινοί αδυνατούν να οργανωθούν με τους συναδέλφους τους, να διατυπώσουν αιτήματα, να διεκδικήσουν. Είναι χαρακτηριστική η προσπάθεια αρκετών νέων εργαζομένων σε τέτοιες δουλειές τα τελευταία χρόνια να οργανώσουν συλλογικές δομές (π.χ. σωματεία βάσης), προσπάθειες που όλες αποτυχαίνουν όχι γιατί λείπει η όρεξη, αλλά επειδή η προσωρινότητα σε αυτούς τους χώρους δεν αφήνει περιθώρια για σταθερή παρέμβαση.

Κι ενώ δίνονται αυτές οι άνισες συνδικαλιστικές μάχες, για τον επίσημο συνδικαλισμό αυτή η κατηγορία εργαζομένων απλά δεν υπάρχει. Αρκεί άλλωστε που η αριστερά και τα ΜΜΕ σου κοτσάρουν μια ταμπέλα του στυλ «γενιά των 400 ευρώ». Οπότε εσύ να πρέπει να τους δείξεις ευγνωμοσύνη που σε ανακάλυψαν κι ας ξέρεις ότι δεν αλλάζει ποτέ τίποτα προς το καλύτερο σε αυτές τις δουλειές. Άλλωστε οι εργατοπατέρες έχουν σημαντικότερες δουλειές να κάνουν από το να παρεμβαίνουν ενάντια στην ελαστικοποίηση της εργασίας: Ξέρετε τώρα, να ξεπουλάνε απεργίες, να υπογράφουν αυξήσεις του 1 ευρώ, να φωτογραφίζονται με τους βιομηχάνους του ΣΕΒ κτλ.

Σύμφωνα άλλωστε με το γνωστό «παιδί της πιάτσας» Παναγόπουλο, οι σωστοί εργάτες βρίσκονται το πρωί στις δουλείες τους κι οπότε δεν τους μένει χρόνος να καταλαμβάνουν τα συνδικαλιστικά παλάτια της ΓΣΕΕ. Ας ενημερώσουμε τον εν λόγω εργατοπατέρα ότι μεγάλο κομμάτι της νεολαίας και των εργαζομένων που εδώ και δυο εβδομάδες συγκρούεται, διαδηλώνει και καταλαμβάνει δημόσια κτίρια απασχολείται σε τέτοιου είδους δουλειές κι οπότε, το λαστιχένιο ωράριο κι η συνθήκη της επισφάλειας, του παρέχουν την δυνατότητα μεταξύ εξέγερσης κι εργασίας κάποιες φορές να επιλέγει την πρώτη. Σαν μια μορφή αόρατης κι ανεπίσημης απεργίας. Ατομικοί τρόποι πάντα υπάρχουν. Από το να γράφεις άδειες για να συμμετέχεις στην διαδήλωση, μέχρι το να παρατάς τέτοιου είδους δουλειές για ένα διάστημα, αφού άλλωστε έχεις συνηθίσει να τις αλλάζεις σαν τα πουκάμισα.

Όπως υπάρχουν και ατομικοί τρόποι μπλοκαρίσματος των ξέφρενων ρυθμών παραγωγής. Από ένα τσιγάρο ή μια βόλτα στην τουαλέτα που κρατάει παραπάνω ή άλλους «υπόγειους» τρόπους άρνησης της εντατικοποίησης (γιατί υπάρχουν και εταιρείες που σου κόβουν από το μισθό ανάλογα με τον χρόνο κατουρήματος). Κάθε εργαζόμενος/η κάνει ότι μπορεί για να δουλεύει λιγότερο, από την στιγμή άλλωστε που πρόκειται για δουλειές που δεν προσφέρουν κανένα κοινωνικό όφελος, που τις κάνει χωρίς να βρίσκει κανένα νόημα σε αυτές πέρα από τα λεφτά. Γι’ αυτό κιόλας όσο αυξάνονται τέτοιες δουλειές δεν μένει άλλη λύση από το να τις σαμποτάρεις. Αν τόσοι χιλιάδες επισφαλείς εργαζόμενοι δεν μπορούν να κάνουν μια κλασσικού τύπου απεργία, μπορούν σίγουρα να καταστρέψουν την κανονικότητα της εμπορευματικής λειτουργίας του μητροπολιτικού κέντρου, συμμετέχοντας μαζί με άλλους εξεγερμένους στα συγκρουσιακά γεγονότα που ακολούθησαν την δολοφονία του 15χρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου. Πέρα από τα ξεσπάσματα οργής, ένα από τα ζητούμενα είναι η ατομική αντιπαραγωγική διάθεση να βρει εκείνα τα μονοπάτια μέσα από τα οποία θα μεταμορφωθεί σε συλλογική διάθεση μπλοκαρίσματος της αλλοτριωμένης εργασίας και καθημερινότητας.

Από τη στιγμή, λοιπόν, που η ΓΣΕΕ έχει γραμμένο τον κόσμο της ελαστικής εργασίας, σας καλούμε στο απελευθερωμένο, από εργάτες, κτίριό της, καθώς και στις υπόλοιπες καταλήψεις, για να αυτοοργανώσουμε μαζί τη συλλογική μας δράση.

Εργαζόμενοι, προσωρινοί, φοιτητές, άνεργοι από τη Γενική Συνέλευση Εξεγερμένων Εργατών και την Κατάληψη ΑΣΟΕΕ

ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΕΞΕΓΕΡΜΕΝΩΝ ΕΡΓΑΤΩΝ - ΣΥΝΤΟΜΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ στο δελτίο τύπου του ΕΚΑ

Η γενική συνέλευση εξεγερμένων εργατών εκφράζει την έντονη δυσφορία της για την προβοκατόρικη - προδοτική προς τα αισθήματα της εργατικής τάξης- ανακοίνωσης του ΕΚΑ. Είμαστε εργάτες/τριες διαφόρων κλάδων, συνδικαλισμένοι και μη, που θέλουμε να συσπειρώσουμε την οργή όλης της κοινωνίας ενάντια στη δολοφονική κυβέρνηση και τη σιωπή απραξία της επίσημης αντιπολίτευσης και των επίσημων συνδικαλιστικών οργάνων που δεν έχουν σταθεί στο ύψος της περίστασης, και με τη στάση τους αυτή στηρίζουν αυτή τη κυβέρνηση και το σύστημα των φονιάδων - κλεφτών και πλιατσικολόγων των δημόσιων ταμείων.

Η κατάληψη του ανακτόρου της ΓΣΕΕ όπως και τόσες άλλες κινήσεις εργαζομένων - νεολαίων - ανέργων - μεταναστών αυτές τις μέρες αντανακλά αυτή την αγανάκτηση του κόσμου που δεν μπορεί να εκφραστεί από τις ηγεσίες και τους καριερίστες που στηρίζουν το σύστημα. Καταλάβαμε το συγκεκριμένο κτίριο ακριβώς γιατί υποτίθεται ότι συμβολίζει αγώνες εργατικούς και ακριβώς γιατί ανήκει σε όλους εμάς που αγωνιζόμαστε για τα δικαιώματα μας και για ένα διαφορετικό μέλλον.

Είναι απαράδεκτο να αποκλειόμαστε από αυτό το κτίριο, οι εκατοντάδες άνθρωποι που σε καθημερινή βάση συγκεντρωνόμαστε σε αυτό και συμμετέχουμε στις εργατικές συνελεύσεις. Από κτίριο σύμβολο το μετατρέψαμε σε ελεύθερο - ανοιχτό χώρο προς όλους/όλες εργάτες/τριες για να συντονίσουν τον αγώνα τους και να οργανώσουν την απάντηση τους οι ίδιοι χωρίς διαμεσολαβητές και ξεπουλημένους αντιπροσώπους.

Η κίνηση μας ήταν αποτέλεσμα της κρατικής καταστολής και της βίας του καπιταλισμού εναντίων των κοινωνικών αγώνων και ήρθε να απαντήσει στη σιωπή των γραφειοκρατικών δομών, όπως του ΕΚΑ και της ΓΣΕΕ.
Κατά πόσο το ΕΚΑ εκφράζει τους εργάτες;
Εκφράζει τον κόσμο που δεν συνδικαλίζεται γιατί αρνείται να εκπροσωπηθεί από έναν υποταγμένο - γραφειοκρατικό και άνευρο συνδικαλισμό;
Εκφράζει τους τους χαμηλόμισθους εργάτες που δουλεύουν "μαύροι" και ανασφάλιστοι, με ελαστικά ωράρια, ακριβώς γιατί αυτοί οι κύριοι έχουν υποχωρήσει στις απαιτήσεις των αφεντικών και της κυβέρνησης;

Τέτοιες καταστάσεις όπως η κατάληψη από τη γενική συνέλευση εξεγερμένων εργατών, όπου οι εργάτες παίρνουν την τύχη του αγώνα τους στα χέρια τους, ξεσκεπάζουν το πραγματικό πρόσωπο της ΓΣΕΕ, η οποία έχει τώρα στρατοπεδεύσει στο ΕΚΑ. Για να σαμποτάρουν το εγχείρημα μας έχουν κόψει τις τηλεφωνικές γραμμές , το διαδίκτυο και την πρόσβαση στα ηλεκτρονικά μέσα, για να δυσκολέψουν την κατάληψη να λειτουργήσει ως κέντρο αντιπληροφόρησης και αγώνα των εργατών/τριών. Παρά όλα αυτά οι εξακόσιοι και πλέον εργαζόμενοι που συμμετέχουν στις καθημερινές εργατικές συνελεύσεις διοργανώνουν των αγώνα τους ενάντια στην κρατική βία και διεκδικούν μαχητικά τα αυτονόητα δικαώματα τους. Έχουμε ήδη εκφραστεί μέσα πό τις χιλιάδες προκυρήξεις που έχουμε μοιράσει και καλούμε όλους όσοι θέλουν να συμμετάσχουν σε αυτή τη προσπάθεια

Γενική Συνέλευση Εξεγερμένων Εργατών
Αθήνα 19/12/08
Τρίτη μέρα κατάληψης

και η ανακοίνωση του ΕΚΑ ...

ΕΚΑ
ΕΡΓΑΤΟΫΠΑΛΛΗΛΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΑΘΗΝΑΣ
ΤΜΗΜΑ ΤΗΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΣ ΕΡΓΑΤΩΝ ΕΛΛΑΔΑΣ

Αρ.Πρωτ. 3537 Αθήνα 18/12/2008

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Το Εργατικό Κέντρο Αθήνας εκφράζει την έντονη δυσφορία του με την προβοκατόρικη κίνηση μιας μειοψηφίας πολιτών, που δηλώνουν "εργαζόμενοι", να καταλάβουν το κτίριο της ΓΣΕΕ. Το κτίριο που ανήκει σε όλους τους εργαζόμενους της Ελλάδας και που συμβολίζει δεκαετίες αγώνων συναδέλφων - ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ, για την κατοχύρωση και υπεράσπιση των δικαιωμάτων μας στους χώρους εργασίας.
Η κίνηση όμως αυτή δεν προέρχεται από παρθενογένεση. Είναι αποτέλεσμα της κρατικής καταστολής και της τυφλής βίας των τελευταίων ημερών ενάντια στους κοινωνικούς αγώνες.
Το Εργατικό Κέντρο Αθήνας εκφράζει τους εργαζόμενους, διοργανώνει και συμπαραστέκεται στους αγώνες τους για την ανατροπή της βίας και της ευρύτερης αντιλαϊκής πολιτικής και στους αγώνες τους για βελτίωση των εισοδημάτων τους και ενός αξιοπρεπέστερου επιπέδου διαβίωσης .
Πρέπει όλοι οι εργαζόμενοι του Λεκανοπεδίου να είμαστε ενωμένοι στον αγώνα για τη διεκδίκηση της ελευθερίας έκφρασης και της αξιοπρέπειάς μας, Ζητούμε να υπάρξει πολιτική καταδίκη για την κατάληψη της ΓΣΕΕ.

Η ΓΣΕΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΤΗΡΙΟ!
ΓΣΕΕ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΕΜΕΙΣ!
Η ΓΣΕΕ είναι ο συλλογικός Οργανωτής και καθοδηγητής των αγώνων των εργαζομένων!

Για το Δ.Σ

(ακολουθεί η σφραγίδα)

Εκδήλωση για την οργάνωση της αλληλεγγύης στους συλληφθέντες και προφυλακισμένους

Συνηθίσαμε να μετράμε τους σακατεμένους και τους νεκρούς μας- γεγονότα που βαφτίζονται «εργατικά ατυχήματα». Συνηθίσαμε να μετράμε και ν’ αδιαφορούμε για τους μετανάστες- ταξικούς αδελφούς μας- που δολοφονούνται. Κουραστήκαμε να ζούμε με το άγχος της εξασφάλισης του μισθού, των ενσήμων και μιας σύνταξης που φαντάζει όνειρο απατηλό.
Όπως παλεύουμε ώστε να μην αφήσουμε τη ζωή μας στα χέρια των αφεντικών και των συνδικαλιστών αντιπροσώπων έτσι δε θ’ αφήσουμε στα χέρια του κράτους και των δικαστικών μηχανισμών του κανένα από τους συλληφθέντες εξεγερμένους.

Κυριακή 21 Δεκέμβρη 2008, 12:00
απελευθερωμένο κτίριο ΓΣΕΕ

Η ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΑΣΦΑΛΙΣΗ ΤΩΝ ΕΜΠΟΡΕΥΜΑΤΩΝ Ή Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ;

Τώρα που ο γέρικος κόσμος του θεάματος, των διαφόρων μεγεθών αφεντικών και των διαφόρων ειδών αστυνομιών μιλάει ακατάπαυστα για την ασφάλεια των εμπορευμάτων που απαλλοτριώθηκαν ή καταστράφηκαν στη διάρκεια αυτής της συνεχιζόμενης εξέγερσης, εμείς ως προλετάριοι ας μιλήσουμε για τις περιπέτειες της κοινωνικής ασφάλισης και της υγείας.

Το χειμώνα που πέρασε είδαμε να εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας η τελευταία σκηνή του έργου που παίζεται τα τελευταία είκοσι χρόνια. Από τις αρχές της δεκαετίας του ’90 το κεφάλαιο και το κράτος του εν αγαστή συνεργασία με τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία (που άλλωστε αποτελεί κομμάτι του κράτους) έχουν προωθήσει μια σειρά από μεταρρυθμίσεις του ασφαλιστικού συστήματος και των εργασιακών σχέσεων και έχουν υπογράψει μια σειρά από συλλογικές συμβάσεις που ουσιαστικά ισοδυναμούν με καθήλωση ή και μείωση των μισθών. Στόχος όλων αυτών των κινήσεων είναι η υποτίμηση, η πειθάρχηση και η διαίρεση της εργατικής τάξης, η μείωση του έμμεσου αλλά και του άμεσου μισθού.

Τι μας ετοίμαζαν όλα αυτά τα χρόνια με όλους αυτούς τους νόμους που ψηφίστηκαν την περίοδο ’90-’92, με τελευταίο αυτόν της Πετραλιά; Προώθησαν σταδιακά τη γενική αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης και την εξομοίωση των συντάξεων και των παροχών προς τα κάτω. Οι συντάξεις όλων των ταμείων συμπιέστηκαν προς τα κάτω για να εξισωθούν με τις συντάξεις του ΙΚΑ καθώς το ύψος της επικουρικής σύνταξης περιορίστηκε στο 20% της κύριας σύνταξης. Εκτός από τις συντάξεις και οι υπόλοιπες παροχές (π.χ. ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, κλπ) συμπιέστηκαν, μέσω της ενοποίησης των ταμείων κύριας και επικουρικής σύνταξης. Με αυτόν τον τρόπο απαλλάσσονται επίσης από την πίσω πόρτα οι επιχειρήσεις από τεράστια χρέη προς τα ταμεία. Αυξήθηκε ο απαιτούμενος αριθμός ενσήμων για ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και ασφάλιση ασθένειας από 50 σε 100 και 120 ένσημα. Στην πράξη αυτό σημαίνει ότι ένας μεγάλος αριθμός εργαζόμενων που δουλεύουν part-time ή στη μαύρη εργασία αποκλείεται! Συγκεκριμένα, 500.000 άμεσα και έμμεσα ασφαλισμένοι στο ΙΚΑ πετιούνται εκτός ΕΣΥ.

Για μας η κοινωνική ασφάλιση δεν είναι ούτε «δικαίωμα» ούτε «δημόσιο αγαθό», στον ίδιο βαθμό που ούτε ο άμεσος μισθός είναι «δικαίωμα» ή «δημόσιο αγαθό». Τόσο ο άμεσος μισθός όσο και η κοινωνική ασφάλιση, δηλαδή ο έμμεσος ή «κοινωνικός μισθός», δεν είναι τίποτα άλλο από την αξία αναπαραγωγής της εργατικής μας δύναμης και μας δίνεται ως ένα μικρό μερίδιο του κοινωνικού πλούτου που εμείς παράγουμε έτσι ώστε να μπορούμε να συνεχίσουμε να δουλεύουμε ξέροντας ότι όταν γεράσουμε θα έχουμε κάποια σύνταξη. Έτσι, τόσο ο άμεσος μισθός όσο και η ασφάλιση είναι πεδίο κοινωνικού ανταγωνισμού και το μέγεθός τους είναι αποτέλεσμα ενός συσχετισμού δύναμης, είναι δηλαδή αποτέλεσμα της ταξικής πάλης.

Σήμερα, 15η μέρα της εξέγερσης, δυο μέρες μετά από μια «κινητοποίηση» της ΑΔΕΔΥ για τη «δημόσια υγεία και την πρόνοια», ξέρουμε καλά ότι η υποβάθμιση της δημόσιας περίθαλψης και ο περιορισμός της πρόσβασης σ’ αυτή είναι μέρος της συνολικής στρατηγικής περιορισμού της αναδιανεμητικής λειτουργίας των δημοσίων δαπανών. Αυτή η στρατηγική εκφράζεται τα τελευταία χρόνια στην υποχρηματοδότηση της υγείας και τη μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού συστήματος. Η εγκατάλειψη από το κράτος του συστήματος υγείας και των ασφαλιστικών ταμείων οδήγησε στην απαξίωσή τους με αποτέλεσμα η διαδικασία μεταρρύθμισης να παρουσιάζεται ως «κοινωνικό αίτημα».

Κι ενώ έχουν αναζωπυρωθεί από τον Σεπτέμβρη οι κινητοποιήσεις μεγάλου κομματιού των νοσοκομειακών γιατρών, που, με αφορμή την ευρωπαϊκή νομοθεσία για την εφαρμογή του 48ωρου, διεκδικούν βασικά μείωση του εργάσιμου χρόνου και αύξηση του πραγματικού μισθού τους, βλέπουμε την αναγκαιότητα οι αγώνες μας να συναντηθούν.

Γιατί, όπως έλεγαν αγωνιζόμενοι γιατροί σε κείμενό τους πρόσφατα, «Η υγεία των ασθενών και η θεραπεία τους είναι ένα σύνθετο ζήτημα που μέρος του είμαστε όλοι όσοι δουλεύουμε στους χώρους υγείας, όπως και οι ίδιοι οι ασθενείς. Ένα ζήτημα που έχει να κάνει κυρίως με τις συνθήκες της εκμετάλλευσης και της κυριαρχίας που επιβάλει το κράτος για χάρη του κεφαλαίου σε όλους τους τομείς της καθημερινής μας ζωής κι όχι με τις γνώσεις, τις δυνατότητες ή τις προσπάθειες των γιατρών. Γιατί ας μη γελιόμαστε: η φτώχεια είναι η υπ’ αριθμόν ένα αιτία θανάτου στον κόσμο σήμερα και γι’ αυτήν τα φάρμακα που διαθέτει η ιατρική είναι άχρηστα».

Ο ρόλος των συνδικαλιστών γραφειοκρατών σε όλα αυτά ήταν αποφασιστικός: είτε αποδεχόμενοι την εισφοροδιαφυγή των αφεντικών με το επιχείρημα της «τόνωσης της παραγωγικότητας και της ανάπτυξης» και διεκδικώντας για τον εαυτό τους τη διαχείριση των επικουρικών ταμείων (τζογάροντας την επικουρική σύνταξη, μεταξύ άλλων, στο χρηματιστήριο), είτε αφήνοντας ανενόχλητο το κράτος να υποχρηματοδοτεί τη δημόσια υγεία.

Ως προλετάριοι που συμμετέχουμε στην κατάληψη του κτηρίου της ΓΣΕΕ και κομμάτι αυτής της εξέγερσης που αφορμή της στάθηκε η δολοφονία του νεαρού στεκόμαστε απέναντι στη βία του κράτους, του κεφαλαίου και της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας.
Γιατί ξέρουμε καλά ότι βία δεν είναι μόνο να στρέφουν τα όπλα τους πάνω μας, αλλά

ΒΙΑ είναι να δουλεύεις 40 χρόνια για ψίχουλα και να αναρωτιέσαι αν ποτέ θα βγεις στη σύνταξη

ΒΙΑ είναι τα ομόλογα, τα κλεμμένα ασφαλιστικά ταμεία, η χρηματιστηριακή απάτη

ΒΙΑ είναι να αναγκάζεσαι να παίρνεις ένα στεγαστικό δάνειο που τελικά το πληρώνεις χρυσό

ΒΙΑ είναι το διευθυντικό δικαίωμα του εργοδότη να σε απολύει όποια στιγμή θέλει

ΒΙΑ είναι η ανεργία, η προσωρινότητα, τα 400 ευρώ με ή χωρίς ένσημα

ΒΙΑ είναι τα εργατικά «ατυχήματα», επειδή τα αφεντικά περιορίζουν τα εξόδά τους εις βάρος της ασφάλειας των εργαζομένων

ΒΙΑ είναι να αρρωσταίνεις από την πολλή δουλειά

ΒΙΑ είναι να παίρνεις ψυχοφάρμακα και βιταμίνες για να ανταπεξέλθεις στα εξαντλητικά ωράρια

ΒΙΑ είναι να μην έχεις λεφτά να αγοράσεις φάρμακα για να επιδιορθώσεις το εμπόρευμα-εργατική σου δύναμη

ΒΙΑ είναι να πεθαίνεις σε ράντζα άθλιων νοσοκομείων, όταν δεν μπορείς να δώσεις φακελάκι

ΛΕΥΤΕΡΙΑ Σ’ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ!

ΛΕΥΤΕΡΙΑ Σ’ ΟΣΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ (ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΕΡΓΙΑ)!

Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΜΑΣ ΚΡΑΤΑ ΥΓΙΕΙΣ!


Κάποιοι προλετάριοι απ’ την κατειλημμένη ΓΣΕΕ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ-ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ-ΠΡΟΒΟΛΕΣ-ΣΥΖΗΤΗΣΕΙΣ ΣΤΟ ΚΑΤΕΙΛΗΜΜΕΝΟ ΚΤΙΡΙΟ ΤΗΣ ΓΣΕΕ

Μετά από δύο μέρες κατάληψης του κτιρίου της γ.σ.ε.ε. με μέσο όρο συμμετοχής 600 εργατών στις καθημερινές γενικές συνελεύσεις όπου συζητήθηκαν :

·Η εκμετάλλευση της εργασίας καιοι σύγχρονές επισφαλείς εργασιακές σχέσεις

·Τα εργατικά ατυχήματα

·Οι απολύσεις

·Οι χαμηλοί μισθοί

·Ο κυνισμός των καπιταλιστών και του κράτους

·Το αδιέξοδο και η απουσία αξιοπρεπούς μέλλοντος για τις νέες γενιές

·Η αναγκαιότητα της Αυτό-οργάνωσης ενάντια στους συνδικαλιστικούς μηχανισμούς, καθώς και ένα πλήθος προτάσεων για δράσεις στους χώρους εργασίας,

η συνέλευση αποφάσισε την συνέχιση της κατάληψης με σκοπό την πραγματοποίηση εκδηλώσεων-ενημερώσεων που θα αναδεικνύουν όλα τα ζητήματα που θέσαμε από την αρχή του εγχειρήματος μας.

Να μετατρέψουμε το κτίριο της γ.σ.ε.ε. σε χώρο ελεύθερης έκφρασης και συνάντησης των εργατών.

Να διαλύσουμε τον μύθο που προωθούν τα μ.μ.ε., ότι οι εργάτες ήταν και είναι απόντες από τις συγκρούσεις.

Να στηλιτεύσουμε και να αποκαλύψουμε τον ρόλο της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας στην υπονόμευση της εξέγερσης και όχι μόνο.

Να προωθήσουμε την ιδέα της Αυτό-οργάνωσης και της Αλληλεγγύης στους χώρους δουλειάς.



Οι εργατικές διεκδικήσεις αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι κάθε κοινωνικής εξέγερσης. Η Αλληλεγγύη του εργατικού κινήματος σε κάθε αιχμάλωτο και διωκόμενο της εξέγερσης είναι αυτονόητη. Καλούμε όλα τα πρωτοβάθμια σωματεία να καταδικάσουν την κρατική βία και να σταθούν αλληλέγγυα στο σύνολο των συλληφθέντων, Ελλήνων και μεταναστών, μαθητών και εργαζομένων



3 Μέρες Εκδηλώσεων στην Κατειλημμένη Γ.Σ.Ε.Ε. από την

Γ.ΕΝΙΚΗ Σ.ΥΝΕΛΕΥΣΗ Ε.ΞΕΓΕΡΜΕΝΩΝ Ε.ΡΓΑΤΩΝ



ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 19 / 12 / 08

ΠΡΟΒΟΛΕΣ ΝΤΟΚΥΜΑΝΤΕΡ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΤΑΞΙΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ (ώρα έναρξης 18.00 )

ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ (ώρα έναρξης 20.00)

ΣΑΒΒΑΤΟ 20/ 12 / 08

(ΟΜΙΛΙΕΣ-ΠΡΟΒΟΛΕΣ-ΣΥΖΗΤΗΣΕΙΣ)

1918-2008 Η Γ.Σ.Ε.Ε. ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ (ώρα έναρξης 14.00)

ΚΥΡΙΑΚΗ 21 / 12 / 08

Η ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΕΞΕΓΕΡΜΕΝΩΝ ΕΡΓΑΤΩΝ ΚΑΛΕΙ ΣΕ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤΙΣ 12 ΤΟ ΜΕΣΗΜΕΡΙ ΜΕΤΑΞΥ ΣΥΛΗΦΘΕΝΤΩΝ, ΣΥΓΓΕΝΩΝ, ΦΙΛΩΝ ΚΑΙ ΣΥΝΤΡΟΦΩΝ ΠΡΟΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΩΝ, ΔΙΚΗΓΟΡΩΝ ΜΕ ΣΚΟΠΟ ΤΗΝ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΑΙΤΗΣΗ ΤΗΣ ΑΠΟΣΥΡΣΗΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΔΙΩΞΕΩΝ ΕΞΕΓΕΡΜΕΝΩΝ.



Γ.ΕΝΙΚΗ Σ.ΥΝΕΛΕΥΣΗ Ε.ΞΕΓΕΡΜΕΝΩΝ Ε.ΡΓΑΤΩΝ

Κατειλημμένο Κτήριο Γ.Σ.Ε.Ε.

Γι αυτόν το Δεκέμβρη

Η σφαίρα του μπάτσου που δολοφόνησε τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο στις 6/12/08 αποτέλεσε άλλη μια απόδειξη της απαξίωσης της ίδιας της ζωής από το σύστημα και τους φρουρούς του. Η γαμημένη αυτή σφαίρα, οι δολοφονίες εργατών για την αύξηση των κερδών των αφεντικών, ο θάνατος της διαιδηλώτριας στη Λευκίμμη το καλοκαίρι που μας πέρασε στη διάρκεια του αδιαμεσολάβητου αγώνα των κατοίκων της περιοχής ενάντια στην εγκατάσταση ΧΥΤΑ, ο θάνατος του Πακιστανού μετανάστη στην Π. Ράλλη, τα συνεχή κρούσματα αστυνομικής βίας, οι πνιγμοί μεταναστών και προσφύγων, οι εξευτελισμοί σ’ όλη τη σφαίρα της καθημερινότητας…

Η σφαίρα του μπάτσου που δολοφόνησε τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο πυροδότησε ένα άνευ προηγουμένου ξέσπασμα, την εξέγερση των νεολαίων, της «γενιάς του playstation» που όλοι είχαν ξεγράψει. Η ιστορία όμως είναι όλο εκπλήξεις και την ώρα που οι εμβρόντητοι αναλυτές μιλούσαν στα τηλεπαράθυρα για τη «θρυαλλίδα» και τα γεγονότα που άφησαν τους πάντες άφωνους, οι νεολαίοι πολιόρκησαν και επιτέθηκαν σε αστυνομικά τμήματα, γέμισαν τους δρόμους, συγκρούστηκαν με τα ΜΑΤ, λεηλάτησαν και ποδοπάτησαν την πολυπόθητη για το κράτος και τ’ αφεντικά κοινωνική γαλήνη, απαντώντας σε ό,τι τους καταπιέζει σ’ αυτόν τον κόσμο του τίποτα.

Αυτή η εξέγερση όμως δεν ανήκει μόνο στους εξαγριωμένους «πιτσιρικάδες» (που έβαλαν τα γυαλιά σε όλους) όπως θέλουν να παρουσιάσουν οι κονδυλοφόροι ρουφιάνοι των ΜΜΕ, ούτε είναι προϊόν των «σκοτεινών ξένων κέντρων» της παράκρουσης του ΚΚΕ που φυλάει το μαγαζάκι του. Η βία αυτής της εξέγερσης δεν χαϊδεύτηκε ούτε περίμενε τις νουθεσίες του ΣΥΡΙΖΑ. Τα μερόνυχτα που ζούμε το τελευταίο διάστημα ανήκουν σ’ αυτούς και αυτές που απαίτησαν, έδωσαν και δίνουν άμεσες αδιαμεσολάβητες απαντήσεις στη βία του κράτους και του κεφαλαίου, με πολύμορφες δράσεις που αγγίζουν όλο και μεγαλύτερο φάσμα της καθημερινότητας. Στους δρόμους, στα μέσα μαζικής μεταφοράς, στις απαλλοτριώσεις super market, στις γειτονιές με καταλήψεις δημαρχείων (Αγ. Δημήτριος), πνευματικών κέντρων (Ν. Φιλαδέλφεια), ΚΕΠ (Χαλάνδρι), με λαϊκές συνελεύσεις, με τοπικές πορείες, με καταλήψεις σχολών (ΑΣΟΕΕ, πολυτεχνείο, νομική, ΤΕΙ Πειραιά), με την κατάληψη της ΓΣΕΕ. Με την επιθετικότητα της κοινωνίας να ξεχύνεται σ’ όλη την Ελλάδα. Κι όλα πλέον σε παραλληλία με κινήσεις αλληλεγγύης σε πολλά σημεία του εξωτερικού.

Βρεθήκαμε στις συγκρούσεις και καταλήψεις των προηγούμενων ημερών και δεν είμαστε ούτε δεκαπεντάχρονοι , ούτε μαθητές, ούτε φοιτητές. Είμαστε εργάτες που αρθρώνουμε λόγο ενάντια στις μηχανές του εκβιασμού της μισθωτής σκλαβιάς, ενάντια στις αυθαιρεσίες των αφεντικών που καταργούν ακόμα και τα στοιχειώδη, ενάντια στις συνδικαλιστικές ηγεσίες που παίζουν το ρόλο του τροχονόμου για την ασφαλή ροή των αποφάσεων που παίρνουν εις βάρος μας κράτος και εργοδότες. Ως τέτοιοι συμμετέχουμε και στην κατάληψη του κτιρίου της ΓΣΕΕ. Όλοι αυτοί που παζαρεύουν με τ’ αφεντικά τους όρους σφαγής μας από τα πολυτελή γραφεία και τις δερμάτινες πολυθρόνες τους, από τις σινιέ αίθουσες συνεδριάσεων και το φουαγιέ με θέα το Λυκαβηττό και τη λεωφόρο Αλεξάνδρας πρέπει ν’ αρχίζουν να νιώθουν απειλητικά τις ανάσες μας. Τις ανάσες των εργαζομένων που αποφασίζουν να πάρουν τις τύχες τους στα χέρια τους χωρίς ηγεσίες και «πεφωτισμένους» εκπροσώπους, αυτοοργανωμένα , με σωματεία βάσης και εργατικές πρωτοβουλίες που δεν αφήνουν σε κανέναν επαγγελματία καρεκλοκένταυρο τις υποθέσεις τους.

Και είμαστε, τέλος, εδώ ξέροντας πως όλα συνεχίζονται και πως όποιος ξεχνάει τους αιχμαλώτους του αγώνα, ξεχνάει τον ίδιο τον αγώνα.

ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ – ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ – ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ

Εργάτες – τριες από το χώρο του βιβλίου,

εφημερίδα τοίχου ο βιβλιοφρικάριος

Η ΜΙΣΘΩΤΗ ΣΚΛΑΒΙΑ ΒΡΩΜΑ ΔΑΚΡΥΓΟΝΙΛΑ

Εργάζομαι στον ελευθερουδάκη στην πανεπιστημίου 17. Εχθές, και ενώ τις προηγούμενες μέρες που πραγματοποιούνταν πορείες στο κέντρο οι υπεύθυνοι έκλειναν το μαγαζί και μας έδιωχναν περίλυποι για τα σπίτια μας, η διεύθυνση αποφάσισε να το κρατήσει ανοικτό. Ο ανταγωνισμός των «άγιων ημερών» δεν προβλέπει στοιχειώδεις κανόνες ασφαλείας και ευαισθησίας για τους εργαζόμενους. Αποτέλεσμα: 2 δακρυγόνα ακριβώς στην είσοδο του μαγαζιού, εν μέσω συγκρούσεων ματ – διαδηλωτών, έκαναν σε δευτερόλεπτα αφόρητη την κατάσταση σε όλους σχεδόν τους ορόφους. Καμία προειδοποίηση, όλα τα ρίσκα του κόσμου χρειαστήκαν για να τρέχουμε πανικόβλητοι και «συγκινημένοι» από τη δράση των γνωστών ματ, που προστάτεψαν για άλλη μια φορά τις απέναντι τράπεζες, περιμένοντας μάταια ένα απλό ευχαριστώ από το δακρυσμένο κοινωνικό τους περίγυρο.

Δυστυχώς μονό δυο υπάλληλοι παραπονεθήκαν, αφότου κατακάθισε η αποπνικτική ατμόσφαιρα, για τη στάση των υπεύθυνων του ευήλιου, ευάερου 8^ου ορόφου. Οι δυο προϊστάμενοι, ως προϊστάμενοι που είναι, επιχειρηματολόγησαν ότι, εφόσον όλα τα μαγαζιά είναι ανοικτά δε μπορούμε να κλείσουμε εμείς και σε οποίον του αρέσει.

Και όλα συνέχισαν όπως πριν στον εργασιακό μας παράδεισο...